Feel like crying

Celebrations are beautiful. No matter the reason. Let’s celebrate.

But the most beautiful part of celebrating something is sharing it. Especially with your family. To have a mother and a father you could share that celebration with, and yet to have only your mother beside you… that must be so hard. Especially knowing that your father is celebrating in another home, with other children.

I know, my dear, you can’t bring yourself to believe it. You want to believe that in your father’s eyes, you are still the most precious one. I understand that. Pretending not to see it, acting as if you don’t care, feels better… but only for a moment. At night, when you lie down in bed, that urge to cry spills out of you.

On those nights when you say, “I feel like crying, but I don’t know why,” arrows pierce my heart. Your innocent, well-intentioned, incredibly precious little heart cannot understand the reason but I do, my sweet one. Having to struggle with this feeling of worthlessness at such a young age is a deep injustice to you.

You see the difference between the value I try to show you and the value you don’t receive from your other parent. You can’t make sense of it, and that makes you feel bad. I understand you so well. When you feel that lump inside you —heavy, pressing, but somehow never turning into tears— if only you knew how much my own heart aches.

My dear son.

I wish that in the new year, you come to understand the reason behind those urges to cry, and that one day you will hold accountable those who made you feel this way.

Selcan

01.01.2026

Invisible loneliness

Some news arrives softly, almost politely, and yet rearranges the entire weight of the day.

Someone I care about deeply told me that a person he loves has been diagnosed with cancer. It began as a routine check-up. Nothing alarming. Then the doctor called and said, we need to talk in person. They went together. They sat side by side. They heard the word together.

There is something profoundly heavy about receiving such news—about having to accept it, digest it, and somehow learn to live alongside it. I sincerely hope that she recovers as soon as possible, fully and gently. Still, the moment itself lingers in my mind.

She is a young woman. A mother of two. A life already full of responsibilities, care, and silent endurance. As a woman, this hurt me deeply. We already begin life several steps behind in a world that rarely plays fair with us. And to see a woman asked to carry this kind of pain feels particularly cruel.

But there was another thought that followed, quieter and more personal.

I imagined myself in the same situation. God forbid but if I had gone for a routine check and received that same phone call, telling me to come in, I would have gone alone. I would have walked into that room alone. I would have heard the words alone. There would be no arms waiting for me to collapse into. No one beside me to cry with, to hold my hand when the room suddenly tilted. I would have had to gather myself alone—wipe my own tears, steady my own breath, convince myself to stand up again. And then I would have gone back to my son. Alone. Carrying everything quietly, because that is what single mothers do. 

This realization unsettled me more than I expected. Not in a dramatic way, but in a slow, aching one. It reminded me how invisible loneliness can be, how strength is often mistaken for having no need for support, and how I have to move through life carrying unbearable things without witnesses.

For the first time, I am acknowledging something I had never fully allowed myself to see: how alone I truly am when life demands the heaviest courage.

Selcan

Hepimize Yeter

Yeter

Başımı omzuna yasladım
Kötü günler geçti
Ayazdı, vurdu geçti
Avaz dindi

Demi çok hem yâren olup sarınınca
Sabırsız tüter ateş külü Leylâ

Zaman önce darılır sonra barışır
Kaya gibi mutlak dayanınca
Herkesi sınar ince ince
Canın ner'den yaralıysa

E tabii o zaman önce darılır sonra barışır
Kaya gibi mutlak dayanınca
Herkesi sınar ince ince
Canın ner'den yaralıysa

Yeter, yeter, yeter
Sana, bana, dünyanın mucizesi
Payına düşer
Yarı yoldan dönmek işin bahanesi

Sıla Gençoğlu

Yeryüzü Aşkın Yüzü Oluncaya Dek

Aşksız ve paramparçaydı yaşam
Bir inancın yüceliğinde buldum seni, 

Bir kavganın güzelliğinde sevdim. 

Bitmedi daha sürüyor o kavga 

    ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

 
Aşk demişti yaşamın bütün ustaları 

Aşk ile sevmek bir güzelliği ve dövüşebilmek o güzellik uğruna. 

İşte yüzünde badem çiçekleri, saçlarında gülen toprak ve ilkbahar. 

Sen misin seni sevdiğim o kavga, 

Sen o kavganın güzelliği misin yoksa...

 
Bir inancın yüceliğinde buldum seni,

Bir kavganın güzelliğinde sevdim. 

Bin kez budadılar körpe dallarımızı, bin kez kırdılar. 

Yine çiçekteyiz işte, yine meyvedeyiz!

Bin kez korkuya boğdular zamanı, bin kez ölümlediler 

Yine doğumdayız işte, yine sevinçteyiz!

Bitmedi daha, sürüyor o kavga 

    ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Geçtiğimiz o ilk nehirlerden beri

Suyun ayakları olmuştur ayaklarımız; 

Ellerimiz, taşın ve toprağın elleri...

Yağmura susamış sabahlarda çoğalırdık,

Törenlerle dikilirdik burçlarınıza. 

Türküler söylerdik hep aynı telden, aynı sesten, aynı yürekten...

Dağlara biz verirdik morluğunu 

Henüz böyle yağmalanmamıştı gençliğimiz...

 
Ne gün batışı ölümlerin üzüncüne ne tan atışı doğumların sevincine...

Ey bir elinde mezarcılar yaratan, bir elinde ebeler koşturan doğa 

Bu seslenişimiz yalnızca sana!

Yaşamasına yaşıyoruz ya güzelliğini 

Bitmedi daha, sürüyor o kavga

    ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

 
Saraylar saltanatlar çöker, 

Kan susar bir gün,

Zulüm biter....

Menekşeler de açılır üstümüzde, leylaklar da güler. 

Bugünlerden geriye bir yarına gidenler kalır, bir de yarınlar için direnenler!

 
Şiirler doğacak kıvamda yine

Duygular yeniden yağacak kıvamda.

Ve yürek, imgelerin en ulaşılmaz doruğunda. 

Ey her şey bitti diyenler, korkunun sofrasında yılgınlık yiyenler! 

Ne kırlarda direnen çiçekler ne kentlerde devleşen öfkeler 

Henüz elveda demediler!

Bitmedi daha, sürüyor o kavga 

    ve sürecek yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!

Adnan YÜCEL

Yaşam

Güneşin doğuşunda farklı bir neşe, batışında farkı bir hüzün yakalayabilmektir yaşam. 

Bir daha olmayacakcasına... 

"Yaşamak güzel!" derdirten de bu değil midir insana? 

Selcan

04.09.2000

Didim